καταχώρηση ημερολογίου

αγαπητό μου ημερολόγιο,

σε δύο ημέρες είναι η επέτειος της 17ης Νοέμβρη.
Θυμάσαι που πέρσι σου είχα γράψει οτι θα κατέβαινα στην πορεία ;
Τελικά δεν κατέβηκα γιατί φοβήθηκα, όμως δεν στο έγραψα γιατί ντράπηκα.

Φοβήθηκα πως θα με έπιαναν τα Κόκκινα, τα Πράσινα και τα Μπλέ μπουλούκια και θα με ρωτούσαν με πιό απ' όλα επιλέγω να συμπορευθώ ...
Φοβήθηκα τους μαύρους ίσκιους με τα κράνη και τις κουκούλες που τους αρέσει να μυρίζουν αίμα και τρόμο...

Όμως κατέβηκα στα Προπύλαια με δυό γεράνια στο χέρι κι ένα γαρύφαλλο τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο....για να τα αφήσω, να γονατίσω, να πω δυό λόγια από καρδιάς ψιθυριστά και να φύγω εν ειρήνη ...

Μα όπως περίμενα τη σειρά μου άρχισαν να με σπρώχνουν τηλεοπτικά συνεργεία και μαυροντυμένοι παρατρεχάμενοι για να περάσει ο κάθε λογής "Εθνοσωτήρας".

Όλοι τους με εκείνα τα μελαγχολικά μαύρα κουστούμια, τα μαύρα γυαλιά, το θολό βλέμμα, τις γεμάτες κοιλιές, τις άδειες καρδιές και τις καρμπόν γυάλινες δηλώσεις....
Πώς μπορούν και καταφέρνουν να ξεματώνουν τα λόγια από ζωή και συναίσθημα; Πώς καταφέρνουν οι λέξεις τους να μοιάζουν ξερές και στέρφες;

Τέλος πάντων, άρχισε να ανακατεύεται το στομάχι μου, κι έτσι τράπηκα σε φυγή... πήγα στα κάγκελα στο πλάϊ κι εκεί ακούμπησα τα λουλούδια.

Το απόγευμα με έπιασε το παράπονο, έκλεισα την τηλεόραση .....

....για ένα ολόκληρο απόγευμα ο εγκέφαλος όλης της οικογένειας σταμάτησε να αναπνέει την αποστειρωμένη χυδαία γελοιότητα του X-Factor, του Ζαμανφου, του Love Bites και του μοναχικού αγρότη......

εκείνο το απόγευμα το μυαλό κι η καρδιά μας μέθυσε με Θεοδωράκη, Λοΐζο, Ξυλούρη, Παπακωνσταντίνου κλπ

και το βράδυ τόλμησα να πω στη μικρή μου κόρη μια ιστορία, άσχετα αν την κατάλαβε ή όχι...

Μια ιστορία για έναν τρομαγμένο λαό που άφηνε για χρόνια τους γύπες και τους κόνδορες να του ξεσκίζουν τις σάρκες, να τον κακοποιούν και να του τάζουν ... να τον εμπαίζουν και να τον εξορίζουν σε ξερά νησιά για να τα ποτίσει αίμα και δάκρυ...
για ένα λαό που τον έχωναν σε υπόγεια βρωμερά για να τον κάνουν να ομολογήσει υποταγή......
κι εκείνος ο λαός είχε σκύψει το κεφάλι, είχε προσαρμοστεί και κάποιοι είχαν βολευτεί κι όλας.

Κι ήταν και κάποιοι λίγοι που πάλευαν, τραγουδούσαν, με όπλο τα λόγια και τη λογική....αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι και έφτυσαν τους πάντες στη μούρη επιδεικτικά .
Ύστερα λούστηκαν με τη φωτιά και το ατσάλι και γίνανε Φως για όλους...και το φως αυτό έσπασε τις αλυσίδες κι έδιωξε τα όρνια από τις σάρκες μας...

Ήταν λίγοι εκείνοι που σηκώσαν τις γροθιές και τ' ανάστημά τους ...μα μετά ξαναμετρήθηκαν και βγήκαν γύρω στα 10.000.000

και κάποιοι που κουλουριασμένοι και κρυμμένοι περίμεναν να σταματήσει ο σαματάς....πριν ακόμα στεγνώσει το αίμα στα κάγκελα... θρασύτατα ζητούσαν δάφνες ηρώων κι ανταλλάγματα για τις θυσίες τους...
τώρα φορούν ακριβά κουστούμια, ζουν σε βίλες και τους προστατεύουν με πολυβόλα...

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Φέτος δεν θα σου τάξω τίποτε, μοναχά θα κάτσω το απόγευμα με ένα ποτήρι τσικουδιά, από την Πατρίδα , στο μπαλκόνι....
να κάνω τη δικιά μου σπονδή για εκείνους που πάλεψαν με τις σκιές και συνέχισαν να ζουν στις σκιές δίχως να ζητούν ανταλλάγματα και χειροκροτήματα...
....
τί ειρωνία !
πάλεψαν με τις σκιές για περισσότερο φως.....και κοίτα μας τώρα....!

ψάχνουμε για λίγο από δαύτο σε αντανακλάσεις του πάνω σε βαλτόνερα.

Αχ, ρε κυρ Αντώνη πόσο όμορφα το είχες γράψει!

" Ζητείται Ελπίς "

Η Μοναδική Ελπίδα του Γιώργου (και δική μας)

Ξεκινάτε τις προσευχές και τις αγρύπνιες γιατί "τον ήπιαμε" !
-- Άγιος Σαμοΐλης ο Ελπιδοφόρος --

η επιστροφή στο δάσος

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας προωθεί την ιδέα του
Επαγγελματικού Μισθοφορικού Στρατού




...Όταν η στατιστική ερωτοτροπεί με την αλήθεια





Εσείς διαλέξατε διάδρομο ?





σημάδια πανικού στα Ελληνικά νοικοκυριά για τη νέα γρίπη





...κυκλοφορεί και σε σιδηρότυπο




Ελληνικές καταιγίδες και Déjà vu




... Ο Μάγκας





... κι ο κουραδόμαγκας






όταν η αποχαύνωση συνάντησε τη μουσική
(για να μην ξεχνιόμαστε)






χάρτης 3G κάλυψης της COSMOTE

το σεντούκι με τ'άρματα

Εδώ και καιρό αρνούμαι να ανοίξω την τηλεόραση, δεν μπαίνω στο διαδίκτυο λόγω κακής σύνδεσης...
και γενικά "θυσίασα" την πληροφόρησή επί θεμάτων επικαιρότητας λόγω καλοκαιριού.

Κατάφερα λοιπόν να δημιουργήσω μία σφαίρα γύρω μου που τα πάντα κυλούν αργά, ήρεμα....
μια σφαίρα που κινείται μόνο γύρω από το πού θα κάνουμε μακροβούτια και σε ποιό ταβερνάκι θα αράξουμε.

Από τη δημοσίευση του τελευταίου μου post μέχρι και σήμερα, είχα παντελή άγνοια του τί συμβαίνει πέρα του δικού μου μικρόκοσμου...
σήμερα το πρωϊ αποφάσισα να συνδεθώ και να δω τί γίνεται .

Και να θέλεις να "αγιάσεις" τελικά...εκείνοι δεν σε αφήνουν....

Λοιπόν,
ανοίγω και πάλι το σεντούκι με τ' άρματα,
και χώνομαι μαζί σας ξανά στα ορύγματα.....
έστω κι αν μυρίζω ακόμα αντηλιακό.

δια την απουσία μου

Ακριβώς μετά τις εκλογές μάζεψα τα πράγματα του σπιτιού, βρήκα φορτηγό και μετακόμισα σε ένα νησί του κεντρικού Αιγαίου για να μείνω με την οικογένειά μου μόνιμα για δύο-τρία χρόνια, λόγω δουλειάς.

Οι συνθήκες ακόμα είναι λίγο δύσκολες όσον αφορά το blogging καθώς η σύνδεση που χρησιμοποιώ είναι ασύρματη με αργό GPRS δίκτυο και είμαι υποχρεωμένος να δουλεύω ακόμα με το laptop της συζύγου μου γιατί το desktop μου είναι ακόμα σε κούτα κι αναζητώ χώρο για να το στήσω.

Αυτή τη στιγμή είμαι στο μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα, πίνω τον καφέ μου και σχεδιάζω σε ποιά παραλία θα πάμε για μπάνιο σήμερα.

Όσο καιρό έγραφα αυτό το μπλογκ ζούσα μακριά από γυναίκα και παιδιά...κατάφερα τελικά να τους φέρω κοντά μου.

Είμαι ο Λύκος,
είμαι χαρούμενος
και κυρίως δηλώνω οτι δεν σταμάτησα να μπλογκάρω...

το "ακυράκι" μου

στιχομυθία Έλλην πολίτου με Έλλην πολιτικό

ρε σεις λαμόγια
νομίζετε πως όλοι σε αυτή τη Χώρα μασάνε από τον ίδιο θάμνο;
νομίζετε πως όλοι μας καταναλώνουμε κουτόχορτο για μεσημεριανό;

όλοι σε αυτόν τον τόπο γνωρίζουμε τους τρόπους που γεμίζετε τις πλατείες και τους δρόμους με γαλάζια, πράσινα, κόκκινα και μαύρα ανθρωπάκια...
για ποιόν "παλμό" και "λαοθάλασσα" μας μιλάτε;

Η λαοθάλασσα δεν βρίσκεται κάτω από τις εξέδρες σας....
η λαοθάλασσα στριμώχνεται κάθε πρωϊ ασθμαίνοντας, σε τρένα και λεωφορεία για να πάει να κερδίσει τον επιούσιο...
στήνεται με τις ώρες σε ουρές δημοσίων υπηρεσιών για να πάρει ένα ξεφτιλισμένο επίδομα,
παλεύει με το Κράτος-Τέρας που εσείς δημιουργήσατε κι εξουσιάζετε.

και τί νομίζετε πως μπορείτε να κερδίσετε παραπάνω με τις χειραψίες...
λέτε να μας πείσετε οτι μας αγαπάτε και σας αγαπάμε;

επειδή μαζεύετε τριγύρω σας γραικύλους οσφυοκάμπτες που πουλάνε φτηνά το τομάρι τους και την αξιοπρέπειά τους για μια πιθανή θέση σε stage...
έχετε την εντύπωση πως όλος ο Ελληνικός λαός κάνει τεμενάδες στις αφεντιές σας;

Νομίζετε πως οι παραγραφές των παρανομιών σας, ισχύουν και στις συνειδήσεις των απλών πολιτών;

Σιχάθηκα να βλέπω στην τηλεόραση ψεύτικα χαμόγελα, ν' ακούω χάρτινες υποσχέσεις και να παρακολουθώ γλοιώδη χειροφιλήματα και χειραψίες....

τις ώρες που στριμώχνονται για να χαιρετήσουν τον "Αρχηγό" με εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο επιτυχίας στα χείλη που έχουν οι υποτακτικοί .....
εγώ γράφω και ξαναγράφω σε ένα κομμάτι χαρτί την μοναδική πρόταση που μου 'ρχεται στο νου :

" ήρθα να σας δείξω πως είμαι εδώ και να σας πω οτι σας σιχάθηκα όλους.
το Λευκό δεν ταιριάζει στα κοράκια, οπότε
ένα Ακυράκι για όλους εσάς που θεωρώ Άκυρους "

η πανδημία

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,

ο νέος ιός της γρίπης τύπου Α, έχει ήδη εξαπλωθεί σε 64 χώρες,

έχει προκαλέσει 19.000 επιβεβαιωμένα κρούσματα
και 117 θανάτους.


Είναι δε ζήτημα χρόνου να ανεβάσει το επίπεδο κινδύνου
από φάση "5", σε φάση "6"
και να επανακαθοριστει πλέον ο ιός
ως "πανδημία".

κι εγώ έχω ήδη αρχίσει να βλέπω αυτή τη διαολεμένη γρίπη με φόβο...
όχι επειδή φοβάμαι τα μικρόβια
ή την πιθανότητα να με ξαποστείλει μιά γρίπη..

Τρέμω γιατί φοβάμαι τους ανθρώπους ...

να σου πω μιά ιστορία που ίσως να μην έχεις ακούσει;


"...δεν αντέχω τους λεπρούς, φοβάμαι να τους δω.
Και μόνο ν' αφουγκραστώ από μακριά τα κουδουνάκια που φορούν
, για να τ' ακούν και ν' αλαργαίνουν οι διαβάτες ,
λιποθυμώ. "
απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη "ο Φτωχούλης του Θεού"

Σπιναλόγκα...
ένα νησάκι στον κόλπο της Ελούντας που πριν 15ο χρόνια μετατράπηκε ,
από παλιό Ενετικό κάστρο σε ένα διεθνές κολαστήριο ανθρώπινων ψυχών.
Εκεί λοιπόν, σχεδόν καθημερινά, καΐκια μετέφεραν ανθρώπους που έπασχαν
από λέπρα..τους παρατούσαν εκεί και τους άφηναν να μετρούν τις πληγές τους
μέχρι να πεθάνουν.

Δια νόμου τους κρεμούσαν κουδούνια, έτσι ώστε όταν τριγυρνούσαν ως επαίτες στις πόλεις
να ακούγονται ,
κι οι "υγιείς" να κλείνουν τα μπαντζούρια και να φράζουν τις μύτες και τα μάτια τους.
Παραμορφωμένοι άνθρωποι, κινούμενοι ίσκιοι γεμάτοι πληγές κι ανάγκες...
άτυχοι μελλοθάνατοι που έκρυβαν με μάσκες και λερωμένους επιδέσμους τις ανοιχτές τους σάρκες.

Σε σοκάρουν τα λόγια μου;
να συνεχίσω;

Μέχρι να βρεθεί το γιατρικό λοιπόν...η κοινωνία των "υγειών",
στρίμωξε σε άθλιους οικισμούς-καραντίνες έξω από τις πόλεις και
σε νησιά νεκροταφεία
όσους έπασχαν από την αρρώστια της λέπρας.

Την πραγματική αγάπη προς τον συνάνθρωπο, την επέδειξαν οι λίγοι κι οι τολμηροί.
Οι υπόλοιποι άλλαζαν πορεία σαν άκουγαν τα περίφημα κουδουνάκια ή το πνιχτό κλάμα κάποιου που ψυχομαχεί.

Πριν 60 χρόνια βρέθηκε το φάρμακο...κάποιοι πρόλαβαν κι ανάρρωσαν...άλλοι όχι.
Τους λεπρούς τους μετονόμασαν σε "Χανσενικούς" (ασθένεια Hansen)
κι η Σπιναλόγκα δεν είναι πλέον ένα διεθνές λεπροκομείο.

Τώρα θα μου πεις γιατί σου λέω αυτή την ιστορία...
τί σχέση μπορεί να έχει με τη γρίπη αφού πλέον ζούμε σε άλλες εποχές...

Οι εποχές αλλάζουν,
οι άνθρωποι όμως παραμένουν
το ίδιο εύθραυστοι,
το ίδιο βάναυσοι
και σε μερικές περιπτώσεις το ίδιο απάνθρωποι.

κι αυτό είναι που φοβάμαι σε αυτή την ιστορία....

φοβάμαι
να μην ακούσω σύγχρονα "κουδούνια"
να μην αντικρίσω σύγχρονες αποστειρωμένες "Σπιναλόγκες"
να μην μου επιβάλλουν να κρύψω το χαμόγελό μου πίσω από χειρουργικές μάσκες
να μην φορέσουν στο ανθρώπινο χάδι χειρουργικά γάντια

μα πιό πολύ απ' όλα φοβάμαι για τα παιδιά μου...
που μπορεί να κάνουν το φόβο (για τον συνάνθρωπό τους) βίωμα.